Laatste dagen van de zomer, en we genieten nog steeds van de zomer. Buiten vakantie en werk, is er gelukkig nog tijd voor andere uitdagingen. De voorbije week had ik wat rust nodig, door dat mijn hoofde beetje vol zat, en daardoor kon ik niet echt trainen. Wat wel niet goed was, want 30 augustus stond er nog een triatlon op de planning. Niet zomaar een triatlon maar een G-Triatlon, en hoe dat ging en wat mijn bevindingen waren, maar vooral hoe het verschil aanvoelde tussen wel of zonder ‘G’.
Hoe vind ik die wedstrijden?
Om maar bij het begin te beginnen, want ik kreeg de vraag vaker hoe dat ik die wedstrijden vind. Wel om eerlijk te zijn, ik volg verschillende pagina’s of groepen op sociale media. In die groepen zie je vaker aankondigingen en links naar die wedstrijden. Om er een groep uit te halen, namelijk ‘Non-Stop voor G-Sport’. Dat is een groep op FaceBook die beheerd wordt door G-Sport Vlaanderen. Daar vind je wel wat events en wedstrijden binnen G-Sport. Maar niet alleen wedstrijden maar ook vragen over projecten van studenten die mensen zoeken voor hun projecten of events.
Even terug naar die wedstrijden in die groep. De wedstrijden van verschillende sporten staan door elkaar, dus je kan niet echt filteren op sport die je zoekt, dan raad ik je aan om andere pagina’s te volgen, bv, ‘openwater wedstrijden in Belgie’ om maar een voorbeeld te geven. Ik vond deze G-Triatlon op de pagina ‘non-stop voor G-Sport’.
Ik was niet alleen!
Voor deze triatlon was ik niet alleen. Mijn beste vriendin Nina was er ook bij. Over Nina heb ik al veel geschreven en ondertussen zullen jullie haar wel kennen. Zij heeft als zwemster aan paralympics en special olympics meegedaan. Ook kan zij heel goed fietsen. Alleen lopen was even kijken voor haar, maar dan met die andere kwaliteiten was het redelijk simpel om te stappen naar triatlon. Buiten dus een heel goede g-sporter is het ook een echte vriendin.
Samen gingen we alleen naar die wedstrijd, zonder begeleiding bedoel ik dan. En dat bleek achteraf gezien wel niet zo een goede keuze. Ik leg het even uit…
Voelde wat dubbel in het begin…
Als we aankwamen zijn we begonnen met alles bij elkaar te rapen, en met alles bij de hand gingen we onze enveloppe met nummers en stickers halen. De eerste keer ging Nina naar die tafel, en werd het even moeilijk, omdat ze zeiden “mag nu nog niet”. Nochtans volgens de papieren moesten we daar toen wel zijn. Even later na het omkleden zagen we een atleet met een prothese, en die had zijn papieren al. Ik durfde hem niet aan te spreken, maar gelukkig is Nina er dan. Zij dus daar naartoe, en hij zei “gewoon zeggen dat je bij de G-groep hoort”. Ow oke, dan gaan we nog eens horen dachten we…
Ondertussen was er een andere vrouw bij dat onthaal, en als we zeiden dat we g-atleten waren, begonnen ze rustiger te praten, en kregen we onze papieren, en we voelden ons ook meer op ons gemak.
En dat gevoel hadden we ook bij de wisselzone twee, dus bedoel tussen fietsen en lopen. Daar werden we ook eerst doorgelaten, maar dan snel weggestuurd. Dit was ook omdat we niet goed wisten hoe en wat. Maar ja kijk, het was onze eerste G-triatlon, en als dat duidelijk was voor hun, ging alles veel vlotter. Met dank aan die mevrouw die die zone moest overzien. We werden geholpen met waar alles te zetten en waar we naartoe moesten.
Dus beetje moeilijke start, maar uiteindelijk goed geholpen, bedankt Grens triatlon Assenede!
Ons ‘G-Groepje’ was echt een TEAM
Na alles klaargezet te hebben gingen we naar de start. En dat gelukkig net nadat de papa van Nina kwam, want dan kon die onze spullen bijhouden. Ook een punt waarbij we niet hadden nagedacht.
Terug naar de wedstrijd, we gingen naar de start, en zoals dat bij een triatlon hoort, is dat naar het water. Deze keer kregen we een stuk kanaal tot onze beschikking. 750 meter zwemmen in het kanaal, en dan de fiets op.
Toen werd er al veel duidelijk, we zagen daar de andere deelnemers. Leuke en vlotte babbels, ja de sfeer zat goed!
Onder de deelnemers enkele met een fysieke beperking en dan wij met een verstandelijke beperking. Maar dus zoals gezegd was de sfeer goed, en we hielpen elkaar. En dat helpen dat ging heel ver.
Van het uitlenen van een rol ducktape voor iets op de fietst te plakken, dat klinkt misschien wat banaal, maar hoorde van andere triatleten dat het vaak over eigen succes ging.
Maar iemand ons groepje ging nog verder, zij was tijdens het fietsen bij mij gestopt om te helpen als mijn ketting van de fiets was gevallen. Even zeggen dat ik met een andere fiets had gereden dan wat ik normaal doe, en ik kende het schakelsysteem niet zo goed. Maar bon, super lief dat ik met de fiets van de papa van Nina kon rijden. Om maar te zeggen dat ik verschoot van de hulp die ik kreeg. Dit was ons groepje, en heb er echt veel aan gehad, en dan spreek ik ook in naam van Nina.
Wat een ervaring!
De wedstrijd op zich hebben we niet echt foto’s of beelden van, maar het was een succes. Allemaal gefinisht, en het zat best nog wel dicht bij elkaar. Zeker het vermelden waard was hoe die triatleten met een fysieke beperking zich hebben gegeven. Waarvan iemand zelfs op krukken heeft gelopen met één been, echt respect. Of met een rolstoel over de finish rollen. Dan moet je nog denken dat het voor ons al heftig was, maar voor hun is dat nog veel lastiger is.
Om maar te zeggen hoe veel dingen ik heb gezien en gedaan. Van het onthaal tot de finish, alles begon wat zoekend maar door een goede organisatie van de Grens triatlon was het allemaal goed gekomen. Op deze manier heb ik het verschil kunnen ervaren als je als G-Atleet meedoet.
Tot in Nieuwpoort eind september voor het Long Course Weekend,
Elias
Add a Comment