Dag G-Lezers,
Het is weer even geleden dat ik nog eens een post had gemaakt op deze blog, maar ik wil alleen posten als ik echt iets leuks heb gedaan, of gezien bij al die mooie g-sport verhalen.
Vandaag heb ik vanalles te vertellen over de Grens triatlon in Assenede. Waar ik starte als G-atleet bij de wedstrijd, maar ik kan alvast verklappen dat ik niet alleen was…
Dat was een jaartje geleden
Voor ik begin te vertellen over de wedstrijd zelf, even het verhaal hoe het kwam dat ik mee ging doen.
Als jullie mij al een tijdje volgen, weten jullie dat ik vorig jaar ook heb meegedaan samen met Nina. En dat was super leuk, al was het voor ons beidde nog zoeken hoe het allemaal werkte. Al hadden we wel achteraf een goed gevoel. Bedoel dan vooral dat ze bij de organisatie een aparte ‘G-triatlon’ hadden. Dat is eigenlijk gewoon dezelfde wedstrijd van afstanden maar dan met ander start moment en dan ook meer ruimte in de wisselzones. Alvast een dikke merci aan de organisatie van de grens triatlon.
Ik was niet alleen…
In het begin van deze post had ik al gezegd dat ik niet alleen was. En nee hoor, namelijk Mieke van Special Olympics was erbij. Zij is een triatleet die een beetje hetzelfde parcours gedaan als ik. Dus eerst jaren gezwommen, en dan ook gestart met triatlon, en een jaartje eerder als ik. Maar bon, zij was er dus bij samen met haar ouders, en dat was eigenlijk wel echt leuk.
De wedstrijd zelf dan
Het was weer even aanpassen en zoeken, maar na goede hulp van de organisatie vonden we waar alles moest hangen en hoe alles in elkaar zat. Iets wat voor Nina en ik vorig jaar best wel hard zoeken was.
Vooral de wisselzones en wat moet waar hangen bij de fietsenstalling… Het is toch wel best ingewikkeld op zo een triatlon. Ze zeiden daar zelf dat het inderdaad allemaal ingewikkeld is, en dat het nogal complex is om alles snel te weten. Hier moet ik wel zeggen dat de scheidsrechters wel heel lief waren, plus dan nog begeleiding van mijn papa kreeg ik de juiste uitleg, en kon ik mij vooral focussen op de wedstrijd zelf, want ja, we moeten de 1/8ste triatlon nog finishen natuurlijk…
Na alles op je juiste plaats te zetten was het moment daar om naar de start te gaan. En dat was best wel een eindje stappen tot bij het water. Twee kilometer volgens de organisatie. Toen moet ik wel zeggen dat de stress wat meer werd. Op zich is de wedstrijd dezelfde als die van vorig jaar. Van parcours bedoel ik dan. Dus wat wilt zeggen dat we zwemmen in een kanaal, wat op zich vrij smal was. Zeker in tegenstelling tot de triatlon van Aarschot en Rotselaar waar we daar in een meer starten, wat meer ruimte geeft om beter te zwemmen. Wel kan je in een meer beter ‘navigeren’, dus het heeft zijn voor- en nadelen.
Bekende gezichten bij de start
Na die twee kilometer wandelen tot bij de start aan dat kanaal zag ik daar voor het eerst Mieke en haar ouders. Blijkbaar was ze daar super vroeg, en ze was al helemaal klaar om te starten, terwijl ik daar nog enkel mijn tri-suit aanhad. Mieke zei dat ik beter ook een wetsuit aandeed. Ja het was kouder dan in Rotselaar het water, maar ja toch maar de wetsuit aangedaan op het aanraden van haar. Mieke was niet de enige die daar was. Amber was daar ook, ken je ze nog? Zij was vorig jaar gestopt tijdens het fietsen om mij te helpen met mijn ketting van de fiets. Dat was vorig jaar echt een heel mooi moment. Ik noemde het zelf “dat is de kracht van een G-werking’. Dan had ik ze na de zomer nog eens tegengekomen in Nieuwpoort bij het Long Course Weekend. Waar zij de halve triatlon deed. Echt respect wat ze daar deed. En dan was er ook nog een man die Bert heette, en die was ook super vriendelijk, en wou echt praten met ons, en hij vond het ook allemaal spannend. Dus wij vier aan de start, al was Amber dit jaar gestart bij de dames en niet bij de G-atleten. Echt knap dat ze dat kon en wou.
Starten maar!
Toen was het echt tijd om het water in te gaan, en te gaan starten aan onze 1/8ste triatlon. Even voor de duidelijkheid de afstanden meegeven. We gingen 750m zwemmen, 22km fietsen en dan 5km lopen, alles achter elkaar dus.
We gingen in het water, en ik dacht in het begin ik ga mijn benen sparen en vooral zwemmen met de armen, want de benen ga ik nog nodig hebben voor de andere onderdelen. Weet nog steeds niet (ook niet achteraf) of het een goede strategie was maar bon heb het toch maar zo gedaan. Mieke en ik zaten al snel tussen de dames, wat wel wat lastiger werd, maar we waren het ondertussen wel al gewoon door in massa te starten. Deze keer viel het wel mee van ‘vechten’. Bedoel dan, dat ze je slaan en over je benen zwemmen,… maar op zich viel het daar nog mee, al was het dus een kanaal dat niet heel breed was. Na bijna een kwartier waren Mieke en ik uit het water en klaar voor onderdeel twee: het fietsen, wat voor mij mijn lastigste was.
“Gewoon fietsen en lopen Elias…”
Het fietsen was wel een ander paar mouwen… we moesten normaal drie rondes rijden. Één kleine en dan twee grote. De eerste ging best vlot. Werd wel vaak voorbij gestoken, maar op zich kon ik nog blijven trappen. Maar bij het einde van ronde twee ging in naar de wisselzone voor aan het lopen te beginnen. Ik had helemaal niets door. Dus ik begon gewoon te lopen, en dat ging ook nog best wel goed. Al moet ik wel zeggen dat ik het hard in de benen voelde. In je hoofd zeg ik dan “t’is het laatste en dan is je wedstrijd gedaan.” Dus het was nog even afzien.
Gênante momentje
De laatste vijf kilometers waren dus wel afzien. De benen liepen leeg, de rug deed pijn, maar zoals ik al zei gewoon je zelf inpraten dat het bijna gedaan is. Twee rondes van ongeveer twee en halve kilometer dat was de opdracht voor de finish. Ik had bij het fietsen teveel sportdrank gedronken, en voelde het bij het lopen. Weer iets bijgeleerd. Die ervaring voor triatlons is zo zo belangrijk.
De finish was in zicht, ik ging onder de boog door, en had zelf niets door, maar toen kwam de scheidsrechter mij achterna. Blijkbaar had ik dus een ronde te weinig gefietst. Dit was volledig onbewust, en viel ook compleet uit de lucht. Maar bon hij maakten er geen spel van, maar ik zelf in mijn hoofd wel. Dit is echt gênant. Al was ik wel blij dat ik binnen was. Het weer was niet zo super en had wel echt pijn in de rug…
Tot slot
Het was een triatlon met mooie momenten, ook kleine ergernissen en gênante momenten, maar uiteindelijk heb ik zelf ook nog wat plezier aan gehad.
Dikke merci aan de organisatie en scheidsrechters voor alles mogelijk te maken voor ons als G-atleten, en hopelijk tot volgend jaar!
Elias
Add a Comment