Hallo, Na een weekje vakantie ben ik er weer helemaal klaar voor. Het was zalig in Spanje maar er staat natuurlijk van alles te gebeuren komende weken.
Mijn idee was om een blog bericht te maken met verschillende delen van de komende grote evenementen. Met als begin het Belgische Kampioenschap. En om zoveel mogelijk te schrijven rond deze dagen, ga ik zelfs het BK opdelen in voor en na de wedstrijden. Op de vooravond start ik met het deeltje van voor het evenement.
Zoals ik al zei heb ik net een weekje vakantie gehad. Misschien raar wel voor zo een groot toernooi, maar ja het was nu eenmaal zo. Toch heb ik vaak gedacht aan het BK. De dagen ernaartoe korten ook heel snel af. Elke keer als ik opstond, dan was het besef, dat het echt wel dichtbij komt.
Maar hoe voel ik mij nu op de vooravond? Wel ja, het is dubbel. Ik ben al een heel jaar (vooral achter de schermen) bezig met Special Olympics. En daar wordt zoveel over gedaan. Bijna op al mijn socials gaat het erover (soms misschien een beetje teveel). Terwijl ik over het BK weinig publiceer.
De druk begint wel te komen. Al weet ik dat het lastig gaat worden. De concurrentie is groter dan bij het vorige kampioenschap. Maar we gaan alles geven, en dan afwachten. Je kan uiteindelijk niet meer doen als je best.
Daarna hebben we nog een weekje rust voordat de Specials beginnen. Hope for the best…
Ergens volgende week een (uitgebreider) verslag van het Belgische kampioenschap dat plaats vind in Antwerpen. Tot volgende week.
Dit weekend konden we met trots ons eigen zwembad in Leuven (Sport Oase) openstellen voor een zwemcriterium in onze competitie. Iets waar we allemaal al heel lang naar uitgekeken hebben. Zeker in tijden van Covid, al vallen de maatregelen toch wel mee. Het moet een mooie wedstrijd worden. Wij (G-Team Leuven Aquatics), hebben er alvast zin in.
Zondag 12u… Het is de dag van de wedstrijd. Allemaal redelijk vroeg op de afspraak om alles klaar te zetten. Terwijl de ouders wat administratieve taken deden, gingen Hans, Axel en ik naar het bad zelf om alles daar klaar te zetten. Eenmaal dat dat gedaan was, waren we klaar om alle zwemmers en hun trainers te verwelkomen bij de SportOase. “Wat een opkomst, van zwemmers, hun trainers maar ook daar allemaal vrienden en ouders van”. Helemaal top dus.
Hans en ik gingen daarna naar het zwembad zelf, om alle atleten een plaats te geven aan de rand van het bad. Zodat iedereen beetje zekerheid heeft en zich vertrouwd voelt op een bepaalde plek. Nadat iedereen zat, was het tijd om in te zwemmen. Wat zoveel betekend als opwarmen.
De wedstrijd zelf: Bang afwachten tot je moet beginnen zwemmen. Ik voelde mij wel echt goed, mentaal zat goed, en fysiek ging het ook goed. Maar ja, we moesten nog zwemmen. De eerste opgave was de 100 meter vrije slag (crawl dus). Ik weet nog dat de focus wel goed zat, maar dit is toch wel het moeilijkste onderdeel van de dag, ik bedoel daarmee, dat ik daar het meeste bang voor had. De uiteindelijke tijd was niet zo slecht, maar het kon beter. Jeff had gewonnen, en daar kon ik mij wel bij neer leggen.
Als volgende was het de 25 meter vlinderslag. Super hard naar uit gekeken, want dat had ik nog nooit gedaan op een wedstrijd. Op training doe ik dat ook echt niet zo veel. De tegenstanders waren ook niet te min. Hans (mijn ploegmakker) deed mee, maar ook de huidige Belgische Kampioene Michael. Spannend kon het zeker worden. We stonden klaar op de blok, en als het fluitje ging, gingen we er allemaal helemaal voor. Wat een wedstrijd was dat, gewoon pompen en gaan. Gelukkig was het na 25 meter al gedaan. De uitslag dan: Michael eerst (zoals wel verwacht), en dan ik daarna, gevolgd door Hans. Zwaar maar eigenlijk wel goed gegaan. Dit smaakt naar meer, voor komend zwemjaar. Want ik wil nog eerst de techniek verder verbeteren.
Toen was het tijd voor hét koningsnummer voor vele daar, de 50 meter vrije slag. Dat is een nummer, waarbij ik een heel emotionele band heb, want ik heb daar toch al veel mee bereikt, met als kers op de taart als belgische kampioen. Maar goed, we moesten het ook nog zwemmen. Er was een grote stress en druk, waardoor de adrenaline door mijn lichaam heenging. Gewoon duiken en kei hard zwemmen. Na iets meer dan 30 seconde was het over, het zat erop. Goed gezwommen, en Jeff won (weer). Ook weten we nu onze werkpuntjes. Volgende maand is het BK, dus tegen dan moet het in orde zijn.
Je hebt natuurlijk ook nog de aflossing. Dit is voor mij echt wel het toppunt van de zwemwedstrijd, want je doet dat als team. Het heeft voor- en nadelen. Iedereen heeft zijn individuele kunnen, en dus heb je een team. Iedereen is dan belangrijk, en ja, maar voor mij gaat het vooral om samen te zijn met het team, en samen een mooie tijd neer te zetten. Achteraf gezien, ging het goed. Ik ben trots op het team. Go Leuven Aquatics.
De wedstrijd was gedaan na de aflossing. Toen was het tijd om alles op te ruimen, en iedereen een medaille te geven. Het was een top dag, bedankt aan heel het team voor de organisatie. Ook alle zwemmers waren top.
De exacte tijden, komen later op de site, maar voor de beelden, kan je nu al terecht op Youtube:
Het wordt steeds drukker, en ik ben met vele dingen tegelijk bezig. Met wat kan ik nog niet helemaal in detail uitleggen, maar het wordt groots. Met daarover richting de zomer. Die bericht gaat over de voorbereiding ervan. Want topsport draait niet alleen om presteren en trainen.
Laten we beginnen bij deel één: voeding.
Voeding
Nu alles er redelijk goed uitziet van training en wedstrijden, moet ik mij op iets nieuws focussen in de topsport. De voeding. Ik het begin dacht ik dat ik gewoon moest oppassen met wat ik eet, maar al snel kwam ik erachter dat het bij mij vooral ging over ‘wat en wanneer’. We zijn daar beginnen over nadenken als ik een paar keer bijna wegviel tijdens een training. Wat heel gevaarlijk is tijdens het zwemmen. We hadden hulp nodig….
Mijn broer heeft al contact met een sport voedingscoach, en hij vroeg aan mij of ik ook is wilden gaan, omdat het wel is interessant kan zijn. Zo gezegd zo gedaan. Mijn broer en ik dus samen naar een praktijk in Leuven. Het eerste gesprek ging vooral over wie ik was, en wat ik allemaal van trainingen doe. Toen al wist ik dat dit heel handig zou kunnen zijn voor het verdere verloop van geoptimaliseerd trainen. Voor het tweede gesprek moest ik een hele week opschrijven wat ik allemaal at en dronk.
Paar weken later kreeg ik dan mijn eetschema. Het is een groot verschil ik voel het. Maar wat zijn mijn tips dan voor andere. Awel, het hangt af van wie dat je bent, waar voor trainingen die je doet, maar vooral over hoeveel discipline jij beschikt. Bij mij ging het vooral over meer eiwitten en proteïne na de training, en met fruit, want dat at ik niet zoveel. Dat laatste kan ik natuurlijk iedereen aanraden.
Voila, de eerste van de discipline reeks zit erop. Hopelijk tot snel, en je kan mijn volgen via de hashtag #eliasberlin2023. Als dat geen hint is 🙂
Hier gaan we weer. En zo blij dat we zijn. We kunnen terug naar zwemwedstrijden. De eerste is in Geel, bij de bekende ZGeel zwemclub. Zij zijn één van de grootste G-clubs van Belgie, én hebben veel ervaring met nationale en internationale Special Olympics. Dat kan alleen maar een mooie wedstrijd worden.
Vooral ook een mooie dag om te zwemmen. We kwamen aan bij het zwembad, en natuurlijk kregen we (na het tonen van ons coronacertificaat) een bandje voor de rest van de dag. Zoals gezegd, iedereen was blij om elkaar terug te zien.
Er was wat drukte maar voor mij ook gewone druk. Greg was daar, maar ook trainers van de Belgische delegatie voor Special Olympics World Games in Berlijn. Komt goed, dat zat er in mijn hoofd. Keep going’s…
De wedstrijd zelf was redelijk back into competition. Mijn eerste twee nummers, waren niet heel goed, er waren gewoon mensen beter. Voor mij was het vooral terug even wennen. Met het team hebben we vooral gepraat over vanalles en nog wat. Gaf heel goed gevoel. De andere nummers gingen beter, zo heb ik toch wat tijden verbeterd. Vooral bij de aflossing was het goed. Samen werken ging soepel en hard.
Allemaal dikke proficiat voor heel Leuven Aquactics. Foto’s en video deel ik later, want ik heb zelf niet veel beelden en foto’s gemaakt. Voor mijn tijden, kan je volgende week terecht op mijn zwempagina op deze site.
Wat was dat allemaal voorbije maand… vele emotionele gebeurtenissen rond de feestdagen. De trainingen die ik deed waren ook soms drukker. Ook algemeen rondom mij gebeuren vanalles.
En op dat moment heb ik een fout gemaakt. ik dacht “als het druk is rondom mij, dan kan ik beter meer bezig zijn met sport. Dan verzet ik mijn gedachtes.” Maar een goed idee was het niet. In het begin ging dat nog goed, maar na een weekje begon ik te maken dat ik mijn ‘reserves’ aan het gebruiken was. Waardoor ik mij klein beetje begon uit te putten. En dat mocht natuurlijk niet. De mensen die dicht bij mij staan, zagen het ook. Ik sliep veel meer, ik was dus heel moe, ook overdag.
Toen dacht ik na twee weken, dat dit niet gezond was, en dacht na over een oplossing. Ik weet ook wel dat niet alles opgelost geraakt, door alles te negeren. Maar toch, ik wou een weekje rust nemen. Ik had geluk, ik kon samen met mijn ouders vanaf woensdag tot zondag naar de zee. Dat is trouwens een plaats waar ik graag naartoe ga, om even rust te vinden.
Zo gezegd zo gedaan. Het heeft mij goed gedaan. Volgende week terug vol aan de bak. Wat ik zelf eigenlijk raar maar waar ook naar uitkijk.
Mentale gezondheid is heel belangrijk, ik schreef er vorige zomer hier nog over, en nu kom ik het bij mezelf tegen…
Komt goed! Niet opgeven, maar vooral, je kan niet meer dan je best doen. Luister naar je lichaam. En daarmee wil ik door blogbericht mee afsluiten.
De feestdagen liggen nu al achter ons. Wij van G-SportSE hebben vooral genoten van momenten met familie. Samen tafelen en iets drinken deed ons beidde deugd. Mogen wij jullie trouwens nog een spetterend 2022 wensen. En hopelijk een sportief jaar voor vele van jullie. Het zal allemaal wel beteren, maar we moeten blijven hopen op beterschap. Eenmaal de pandemie wat gaat liggen, kunnen we samen er een top jaar van maken. Niet opgeven, en blijven geloven in elkaar maar vooral in jezelf.
Sander is momenteel op zoek naar een piloot, maar daarover meer deze maand. Ik zelf heb ook wat te melden. Want zoals de titel al aangeeft, heb ik weer een testweek gehad. Al hoewel, het niet duidelijk was of het nu echt wel zo iets was. Ergens vorig jaar schreef ik al over een test week.
Wat bedoel ik met ‘Test-week’?
Wat het betekend moet ik natuurlijk niet uitleggen, het is gewoon een term voor even te kijken waar je staat. Bij mij is dat toch de betekenis. Meer bepaald, een week van tests gedaan door trainer om te kijken wat ik kan. Deze keer ging het vooral over zwemmen. Wat moest ik nu doen? Wel op een tijdspannen van een week, drie zwemtrainingen afwerken van minstens 3800 meter (zelfs twee keer 4000m).
Hoe ging het?
Wat de echte redenen was van de testweek was dat ga ik niet zo gemakkelijk te weten komen, maar deze keer ging het beter dan ik verwacht had. Al moet ik er wel iets bijzeggen. Het was namelijk nog kerstvakantie. Daardoor was het veel rustiger in het zwembad, waardoor ik later kon gaan s’ ochtends. 9u in plaats van 7u, wat voor mij een langere nachtrust gaf, win-win dus. Toch blijft zelf dicipline toch echt belangrijk voor sporters. De eerste training was vooral op voorand even slikken als ik de afstanden zag. Beetje raar wel om een vier te zien staan vanvoor. Gelukkig ging de training heel goed, het was precies een opluchting. Dit wilt wel echt zeggen, dat het vooral psychologisch is, dat het eerst stressen was voor niks, want het ging goed uiteindelijk. Al moet ik nog wel meegeven dat het de eerste training was na het kerstverlof. Nu wil ik niet gewoon er snel vanaf zijn, maar de tweede training was eigenlijk hetzelfde verhaal. Nu beetje stress op voorand, maar toch goed gelukt. Daarstraks sprak ik over drie trainingen, wel die derde was eignelijk helemaal anders, want dat was vooral sprinten. Na 2000 meter was die al afgewerkt in een klein uurtje.
What’s next?
De planning staat weer goed vol, maar denk dat de trainer nu wel weet wat er lukt op zwemtechnisch vak. Dit merkte ik vooral, als ik de planning zag van de week erna (screenshot hier beneden). Gelukkig heb ik niet altijd zo een weken. Ik heb het misschien al vaker gezegd, maar het moet vooral leuk blijven. Als het niet meer goed aanvoelt, moet je even nadenken of het nog gaat voor jou. Mentale gezondheid is nu eenmaal ook heel belangrijk in de sport.
Tot een volgend blogbericht, Elias
ps: volg ons ook op sociale media op instagram en facebook, en laat gerust een reactie achter hieronder
Testweek en de week erna. Dit is het trainingsschema
Jaaaaa!!! Eindelijk. Nog eens een open training met de coach van Paralympics. Lang geleden maar toch was het spannend. Ik had Greg al een tijdje niet meer gezien. Hij maakt mijn zwemschema’s wel, maar fysiek is hij nooit bij mijn trainingen door de week aanwezig.
De titel zegt het al, de training ging door in domein Puyenbroeck ik Wachtebeke. Een immens groot domein. Het leuke daaraan is dat mama en papa kunnen wandelen daar tijdens dat ik in het zwembad zit. Alleen is het wel echt uit de richting, uurtje rijden en het ligt erg afgelegen. Maar zoals ik al zei, dan kunnen mijn ouders ondertussen wandelen.
De training zelf was redelijk prettig, vooral op uitnodiging. zelf denk ik dat ze ons wilden testen hoe ver we konden gaan. We waren met vier en dat was leuk voor individuele feedback vanuit de coaching. Wat maakt dat ik goed gesprek heb gehad met de coach.
Toffe training en toch wel gerust naar huis gereden.
Hallo, het was nogal stil rond Elias hier op G-SportSE maar ja, het was vooral Sander die veel te vertellen had. Ik had zelf ook wel beetje pech gehad, qua blessure en rust enzo. Maar nu ben ik hier terug voor nog eens iets over mezelf. Want ik heb mijn planning gehad voor het najaar.
Eerst terug nog eens onder mijn blessure. Het was echt een stom voorval wanneer ik gevallen was. Stomme drempel gemist, en eigenlijk wel wat miserie gehad. De dag na de val niet meer kunnen staan op mijn voet, en dus bijna niet meer mobiel. Na paar weken rust en natuurlijk goede verzorging én opvolging is het na twee weken wel goed gekomen.
Ik moet wel zeggen dat ik na die tweede week niet kunnen sporten wel nood had aan sport. Vooral bij het zwemmen erna vond ik het vooral lastig, want dat lukte niet meteen, en dat gaf wel echt een mentale dip…
Nu nog paar weken kine, en dan kan ik mezelf klaarmaken voor het najaar. Terug zwemmen en sporten, doet echt goed. Het lukt nog niet 100% maar tegen begin november ben ik klaar. Wat ik allemaal nog moet doen, lees je hierover.
Tussen nu en het einde van het jaar zijn er voor mij enkele wedstrijden, en dan twee open trainingen van Parantee. Dus wordt nog druk, maar wel super leuk.
Hier ben ik weer. Ik heb iets te melden. Wil je weten wat? Tuurlijk wel, anders zouden jullie dit niet aangeklikt hebben. Zoals de titel zegt, er staat (weer) een triatlon op de planning. “Elias, wat bedoel je met WEER”? Wel die vraag is terecht, want bij mijn vorige triatlon had ik (denk ik) niet veel over gecommuniceerd. Maar dus… dit gaat over de triatlon van deze zomer in Aarschot en Rotselaar.
Samen met Leuven Aquatics
Dit is echt wel een toffe uitdaging. Én een belangrijk detail is, dat ik dit niet alleen doe. Ik en twee andere jongens van mijn zwemclub hebben ons ingeschreven voor deze triatlon, die plaats vind in regio Aarschot Rotselaar. Zoals ik al zei het is met twee andere jongens van Leuven Aquatics. Elk hebben we ons eigen talent om deze triatlon te overwinnen.
Hoe werkt dat nu?
En als ik het heb over elk ons eigen talent meen ik dat ook. Maar nu de grote hamvraag, hoe gaan we dit doen? Wel dat is eigenlijk heel simpel. Deze triatlon bestaat uit drie onderdelen: Zwemmen, fietsen en dan als laatste lopen. Het zwemonderdeel is weggelegd voor mij, en de andere jongens nemen de twee andere onderdelen voor hun rekening. Je moet wel weten dat alles aansluitend is, dus geen pauze, en ons GPS-bandje moet zo snel mogelijk overhandigd worden.
Nu is waarschijnlijk de vraag op jullie lippen “welke afstanden moeten jullie elk afleggen?” Wel ja. Dat is altijd een groot punt, want dat verschilt soms. Wij hebben gekozen voor de minste afstanden. Wat wilt zeggen dat ik 750 meter ga zwemmen, de fietser 27 kilometer en dan afsluitend de loper 5 kilometer voor zijn onderdeel.
Wat heb ik al gedaan van voorbereiding?
Omdat het in het midden van de zomervakantie valt, heb ik mij voorgenomen om tijdens mijn vakantie wel wat te trainen. Eerst zwom ik een paar keer per week in het zwembad van het domein een redelijke afstand (wat dus rond de 750 meter was), en toen wou ik eens proberen om in een meer te zwemmen.
Vorig keer zwom ik in een zwemt-shirt van de zwemclub. En dat was natuurlijk niet echt ideaal. Het zat niet lekker, het werd rap zwaar, en het spetterde tegen. Nu wou ik het anders aanpakken. In Frankrijk ging ik dan maar opzoek naar een pak. En als ik bedoel een pak, dan bedoel ik een wetsuites. En wat een verschil is dat. Toen in de winkel vond ik het al goed zitten, maar eenmaal in het zwembad vond ik het nóg beter. Vooral verschoot ik van hoe hard je drijft met dat pak aan. Zo een vreemd gevoel, maar dus wel veel veiliger. De dag erna ging in ik in een meer zwemmen, en dat was een verademing. Zo gaat het makkelijker worden. MAAR… je moet het nog altijd zwemmen. De uitrusting is een hulpmiddel om het sporten gemakkelijker te maken, maar je moet nog steeds sporten of in mijn geval, ik moet nog steeds 750 meter zwemmen…
Meer info?
Voila dat was mijn voorbereiding voor de triatlon in Aarschot. Ik hoop ooit wel is alles alleen te kunnen, maar met een team is het ook wel altijd leuk.
Als jullie meer info willen over deze triatlon, dan verwijs ik jullie graag door naar de website van Triatlon Aarschot: http://www.aatt.be/index.php
Open water swim
Een training in open water, inclusief mijn tijden.
Pak
Dit is mijn pak dat ik gekocht heb voor de komende trialon
Fiere Elias
Elias fier met zijn nieuw pak om mee te zwemmen in open water.
Hallo, het is weer een tijdje geleden dat ik nog eens iets gepost had op deze website. De voorbije maanden hebben we (Sander en ik) vooral op de sociale media vaak van ons laten horen. Covid heeft nog altijd de controle, en dus wordt het sporten nog steeds anders georganiseerd. Gelukkig zijn er ook momenten dat we gewoon ons ding kunnen doen. We (zowel Sander als ik), hebben wat moeten spartelen om er toch iets van te kunnen maken, gelukkig hebben we de ‘drive’ nog, zeg maar de discipline.
Wat gedaan voorbije maanden?
Sander heeft wat tegenslag met een blessure, en dat gevoel ken ik wel. Alle steun voor Sander, en hij zal sterker terugkomen. Je zult nog wel van hem horen komende maanden. Maar nu even terug naar mijn verhaal. Het zwemmen voor mij is niet echt vaak onderbroken. Ik zwom drie keer per week in het zwembad van Aarschot, met zwemschema’s die ik ontving van de coach. Dat is wel niet leuk omdat je geen feedback krijgt van iemand die aan de baan staat, wat resulteert in mindere techniek. Een pluspuntje is wel, dat de conditie wel goed zit. Buiten het zwemmen, heb ik ook andere sportieve trainingen gedaan.
Lopen en hometrainer
Het was mij wat die lockdowns voorbije maanden. Ik had het geluk wel, dat ik kon beschikken over een hometrainer. Dit maakte het mogelijk om heel diep te gaan in sport, terwijl je je eigenlijk niet verplaatst. Voor mij hielp dat om conditioneel scherp te blijven, als ik (jawel) in quarantaine zat. Wel een goede tip: Zet je hometrainer voor een tv ofzo, en geniet van een serie op bijvoorbeeld Netflix. Dat maakt het allemaal véél leuker. Zoals jullie al lazen in de sub-titel dat ik niet enkel heb gefietst op de hometrainer. Ook waagde ik mij (terug) aan het lopen. In het begin was het nog rond de twee kilometer, maar na een paar maanden haalde ik de kaap van vijf kilometer, en vorig weekend tikte ik de zes kilometer aan. Ik merkte heel hard, dat als je ergens voor wilt gaan, dan moet je alles geven…
Zwemmen, maar anders…
Je las al, dat ik bijna tot geen feedback kreeg tijdens mijn zwemtrainingen in Aarschot. Nu was dat wel redelijk lastig. Gelukkig zijn er nog trainingen in Leuven. Ik weet nog mijn eerste zwemtraining terug in Leuven, na mijn tweede vaccine hoe het voelde zo goed aan. Toen merkte ik hoe hard ik dat gemist had. Ik kwam aan in Leuven, en ik kreeg direct het teamgevoel terug.
Welkom terug Elias, we hebben je gemist... Echt fijn dat je terug bent
We deden in de vakantie ook meer met het team buiten zwemmen. Bijvoorbeeld, we waren gaan lopen in de regen. Want we mochten niet gaan zwemmen in Leuven, omdat het paasvakantie was. Dus het idee om te gaan lopen met de club, is echt wel een plus punt en goede comments voor coaching. Ik lachte er wel vaak mee. Lopen in de regen, dat is discipline. Daar onderscheiden we ons van de andere G-Zwemclubs.
Zwemmen in West-Vlaanderen
Nu ik vaker buiten kan en ook terug naar huis kan, kan ik ook terug naar de zee. Dat is normaal de plaats om tot rust te komen. Ik stuurde naar Greg (de coach) een mailtje dat ik in dat weekend aan de zee was vanaf woensdag. Wat doe je dan als coach? Jawel, een dik sportschema voor die dagen. Dat maakte dat ik moest lopen, maar ook een paar zwemtrainingen. Ik kreeg het voorstel om op donderdag te gaan zwemmen met hem in Brugge, vrijdag lopen om dan zondag terug te zwemmen maar wel in Oostende.
Brugge:
Aanpassen was het wel. Ik had op voorrand wel wat twijfels, over dat ik de andere niet kon volgen, maar het viel wel mee. Bij de eerste training (in Brugge), zwom ik helemaal achteraan in de lijn, en had ik echt wel moeite om de andere bij te benen. Technisch was het wat minder bij mij, maar ik wou gewoon niet onderdoen bij die andere. Dat is gewoon de mentaliteit die ik nu wel heb gekregen de voorbije jaren. Na die technische oefeningen, moesten we zwemmen met zwemvliezen. Met al het respect, maar de andere voor mij hadden wel een nadeel tegenover mij. Zij hadden één zwemvlies aan, en ik twee. Het waren dus paralympiërs, en hadden beidde (niet tijdens het zwemmen) een protease aan hun rechter been. Voordeel voor mij dus, en het ging voor de rest goed daar in Brugge…
Oostende: Het was een vroege ochtend om 6 uur ging de wekker al af. Na een half uurtje rijden kwamen we aan bij het zwembad van Oostende. Met het mondmasker op, en de zwemvliezen in de hand, richting de ingang. De eerste indruk die ik had was “het is hier zo kalm?” precies verlaten. De inkomhal was raar ingedeeld, wat je wel kan verwachten in een zwembad in Corona tijden. Toen zag ik Mia (de assistent van Greg), maar ze had mij niet meteen herkend, gelukkig ik haar wel. De kleedkamers waren wel afgesloten voor iedereen. Dus voor omkleden was het in het toilet te doen. Veel gedoe, maar dan kon de training wel beginnen. Ik kreeg een baan voor mij alleen, en zo kon ik zelf mijn tempo houden zonder dat er iemand bij mij zwom, dat is vooral handig omdat je dan niet moet inhalen (want dat heb ik vaak voor in Aarschot).
