logo

24 uren loop 2019

Dag Volgers,

Vandaag maken wij van Apojo mee waar de (meeste) studenten van Leuven al een paar weken of maanden naar uit hebben gekeken. Want het is de 24 uren loop. Dat is een sport evenement van vele studenten verenigingen, waar het (zoals de naam al zegt) 24 uur gelopen wordt tegen elkaar.

Mij mogen ook meedoen, als ‘Specials’. Dat is een heel goed concept, waarin vele verschillende voorzieningen of G-clubs samenwerken om ook dus de 24 uren vol te krijgen. Ze wisselen elkaar af.

G-SportSE, gaat mee met team Apojo en wij nemen de avond uren op zich, dat wilt voor ons zeggen van 20u tot 21u. Team Apojo doet dit al wel wat jaren mee, dit vooral met de bewoners die ook de Special Olympics meedoen. Zodat ze een extra training hebben.

Terug naar het evenement… Het is in Leuven aan het Sportkot, op een geasfalteerde ‘ring’ die ongeveer 300meter lang is. Wat er ook super leuk aan is, is dat er ook heel veel studenten je staan aan te moedigen. Naar ons (Specials), roepen ze dan heel hard “Komaan Specials”. Helemaal anders dan dat ze naar andere verenigingen roepen. Bijvoorbeeld naar de groep van Bio-Ingenieurs, roepen ze “Hoeveel staan de ‘patatten’…”. Toffe sfeer dus.

Maar goed. Het was nu tijd om er aan re beginnen… We kwamen aan bij onze stand of zeg maar tent. Eigenlijk is dat heel attent om zo een tent te zetten met stoeltjes en een tafel. Wat het voor ons veel aangenamer is, met rolstoelen enzo. Wij liepen van 20u30-21u30 afwisselend. Ons team was heel gemotiveerd, en had er duidelijk zin in, dat zagen we ook aan de tijden. Wij deden een rondje (van zoals al gezegd 500 meter) tussen de 1’34 en de 2’30. Wat natuurlijk anders is dan de andere ‘verenigingen’, maar wij hadden een ander doel, en hebben ons geamuseerd, dus wij zeer tevreden. Daarna nog een wafel en sportdrank gekregen, iedereen blij, en vol plezier terug naar Apojo.

Bedankt aan het hele team, het was een super leuk evenement, en (waarschijnlijk) tot volgend jaar!

Uw G-SportSE verslagever,

Elias

logo

Elias ontdekt waterskiën

Dag volgers,
G-SportSE gaat vaak over dezelfde onderwerpen. Bij Sander is dat vooral wielrennen, en bij Elias is het zwemmen en Special Olympics. Toch wilden wij graag met G-SportSE ook andere sporten leren kennen, zodat onze volgers ook beetje een idee krijgen wat er allemaal van sporten bestaat. Vandaag gaan we het hebben over “Waterskiën”. Een sport wat mij ook aanspreekt, want het is heeft ook te maken met water en zwemmen.

Mijn verhaal en ervaring met waterskiën begon al een hele tijd geleden. Namelijk in 2003, op een vakantie in Italië bij het Garda meer, daar was ik met ons gezin op vakantie. We kwamen daar mensen tegen die we kende van ons dorp, en die gingen vaker naar het Garda meer om daar dan deze sport uit te oefenen. Ze deden dat met een boot, en daar dus een koord aan, om zo over het meer te ‘skiën’. Na een paar keer te kijken, wou ik als kind het toch zelf eens proberen, ik kon mezelf niet inhouden.

Waterskiën is niet zo simpel als het lijkt, het gaat toch vooral om kracht. In het Garda meer was ik te jong en niet zo krachtig om dat koord vast te kunnen houden. Dat moet je echt gewoon zijn. Verder is het ook heel technisch, waardoor je toch redelijk rap in het water ligt. En dan is maar één oplossing en dat is laten vallen, en zwemmen naar de kant (bij die vakantie was het dus zwemmen naar de boot). Daar in Italië, heb ik dus niet echt kunnen rechtstaan, maar toch had ik er veel plezier aan. Toen dacht ik al dat ik ooit nog eens zou willen proberen. Nooit meer aan gedacht, tot vorig weekend…

Terug naar vorig weekend. We waren naar Center Parcs geweest, en daar hebben we ons heel hard geamuseerd. Het hoogte punt van het weekend was het waterskiën. Iets wat de meeste van ons nog nooit gedaan hadden. We kregen eerst een uitleg over wat en hoe. We deden dit op het meer van het domein, en aan een zip-ride, dus niet met een boot. Al waren we door een kleine vertraging te laat voor de volledige uitleg. Maar omdat niet iedereen tegelijk kon skiën, had de instructeur nog even de tijd om het nog eens uit te leggen.

En daarna was het zo ver. We deden onze ski’s aan, en gingen naar het ‘lanceer-platform’. Het was voor ieder van ons wel echt spannend. Gelukkig gingen we niet als eerst, en dus konden we wat zien wat de andere deden. Goed, dus wij kijken, maar die eerste vielen direct in het water. Niet echt hoopgevend. Maar ja, we gaan het ook nu niet laten schieten, want de kans om te waterskiën dat gaat ons niet veel voordoen. Ignace, Hanna, Hannes, Ine en ik, gaven ons niet gewonnen. Die eerste drie, daar ging het nog goed (in het begin toch), maar voor Ine en mij, was het toch niet zo simpel. Daarbij komend dat ik nog steeds een lies- en schouderblessure heb, dus ik moest oppassen. En we gaven ons (Ine en ik) in een paar keer al gewonnen, al gingen de andere gewoon lekker door en tof dat ze het vonden. Ronde na ronde, gingen ze door, de fun zat er dik in.

Video volgt spoedig.

Zo dat was het.
Sportieve groetjes Elias

netball-icon

Netbal, de wedstrijden volgen…

Dag beste sportievelingen,

Het netbal-seizoen, is op volle kracht. Voor mij nog steeds even wennen aan een spel, dat ik nog niet veel had gedaan (lees de andere berichten over Netbal). Toch ligt het mij wel goed. Het team heeft mij ook al snel in de groep aanvaard, en ik speel ook graag samen met hun. Weer; het maakt niet uit hoe sterk, snel of slim je ook bent, iedereen verdiend zijn kans in het team. Iets wat ze voor mij ook gedaan hebben.

Ik wijk af, het gaat natuurlijk over de wedstrijden….
Het begon bij een thuis-wedstrijd tegen Lummen. Nog een belangrijk detail, onze thuis matchen worden niet in onze voorziening maar ergens dicht in de buurt. Maar goed de wedstrijd ging goed. We stonden er met een leuke sfeer, maar ook met een sterk team.
De eerste set was nog wat zoeken, en we hadden wat last met redelijk wat sterkte tegenstand. Toch wonnen we de eerste set.
Bij set twee, hadden we veel goede gedachtes, en vooral vertrouwen in al onze teamleden, het pakken van de ballen ging goed, en dan de smashers die het konden afmaken.

Dat was de wedstrijd van 26 november…

Deze week hadden we weer een wedstrijd, en niet een van de minste. Want we moesten tegen Wijchmaal, dat is volgens vele mensen de moeilijkste ploeg van de hele competitie…
Toch gingen we met een goed gevoel in het busje richting  de sportzaal van Eksel (ergens dicht in de buurt van Wijchmaal). Voor mij was het de eerste keer dat we daar naartoe gingen. Het is ook meteen de verste verplaatsing die me moeten maken dit jaar. Alle andere ploegen (of beter gezegd, andere voorzieningen), zijn dichter bij huis.
Eenmaal binnen, zag ik meteen een oude bekende terug. Het was Tom van de Special Olympics, hij zit bij mij in de categorie bij Triatlon. En natuurlijk weer helemaal Tom, door de harde en nogal uitbundige omgang… Hij  is ook weer goed aan het trainen voor de Special Olympics in Sint-Niklaas. 

Maar goed de wedstrijd zelf…
We wisten dat het moeilijk ging worden, maar onze moraal was toch redelijk goed. De coach stelde ons gerust, en dat we moeten gaan voor elk punt.
Zo gezegd zo gedaan. De eerste set was heel goed opgaand, van beide kanten. Alleen merkten we op, dat bij elk punt dat zij verloren, dat ze meer en meer gefrustreerd waren. Goed voor ons, al was het best wel spannende set.
Na de eerste set zei onze coach,  dat we meer de bal moesten rondspelen. Dat de andere ook hun kans moesten hebben om punten te kunnen scoren…

De 2de set was in het begin ook nog redelijk spannend, maar we hadden al snel door, dat Wijchmaal toch meer stress had. We bleven gaan voor elke punt. Als team stonden we redelijk goed, al hadden zij meer krachtigere en grotere jongens.
Na een dik half uurtje spelen in de 2de set, kwam het laatste punt nog voor ons.
Wedstrijd gewonnen…

Zo dit was het verslag van beide wedstrijden netbal van mij van het jaar. In januari gaan we er terug tegen aan. Al blijven we natuurlijk trainen.

Tot de volgende netbal-post..
Elias

netball-icon

Netbal: eerste wedstrijd

Het is weer al even geleden dat jullie nog iets hoorde van ons, maar dat wilt niet zeggen, dat we dit project zijn vergeten. In tegendeel zelfs, het is allemaal goed zijn gangetje aan het gaan.
Het weer begint te veranderen, maar dit houd ons niet tegen om veel te sporten en onze doelen te halen (of er toch naar streven). Zoals echte sporters, weer of wind.
Met dit bericht, laten we onze stand van sportieve zaken weten. En ja, dat is al redelijk wat…

Netbal:

Nogmaals, dit gaat niet boven mijn zwemmen. Ik doe netbal voor het plezier, zwemmen blijft mijn hoofddoel.

In eerdere berichten heb ik al eens soms een bericht geschreven rond mijn netbal-avontuur. Jullie weten nu al hoe het begonnen is, maar het was er een tijdje stil rond. Ik heb elke week training, en dat liep redelijk goed. Eigenlijk begon ik het eigenlijk wel leuker te vinden. Jullie weten dat team spirit ook belangrijk is voor mij, en hier ook dus bij netbal. De jongens en meisjes vallen heel goed mee. Je staat daar echt als team.

Je wilt natuurlijk buiten alleen trainen ook wedstrijden doen. Maar voordat je wedstrijden kan doen, moet je natuurlijk ook wel je plaats hebben in het team, en ik had daar eerst wat bang van, want je wilt natuurlijk niet zomaar iemand zijn plaats in het team afpakken.
Het idee was voor mij om er bij te komen als het nodig was. En dat was het geval bij de eerste wedstrijd van het seizoen. Onze eerste wedstrijd stond gepland tegen Heusden (al werd deze gespeeld in Lummen).
Voor mij was dit mijn eerste wedstrijd met die groep. Ik had al eerder een wedstrijd gespeeld met een andere groep, maar deze nieuwe groep speelt competitie.

Ze hebben bij hun netballen twee soorten competitie. In het begin van het seizoen spelen ze volgens de competitie regels en dan na het seizoen spelen ze volgens Special Olympics regels. Er zijn wat verschillen in regels, omdat die van competitie zelf gemaakt zijn onder de ploegen, die van de Special Olympics zijn globaal geschreven.

De eerste wedstrijd was dus voor competitie, en wat kwamen we daar fier aan. We hadden niet enkel onze fysiek mee, maar ook het mentale. We wonnen ook de wedstrijd, en gingen met een goed gevoel naar huis.

Wat ik ook super vind is dat we de training erna ook meteen onze opmerkingen en eventuele minpuntjes konden bespreken. En die waren er, maar ook kregen we de complimenten van de coach.
Ik was zo trots op mijn team.
De volgende wedstrijd staat gepland ergens binnen twee weken.

Tot zo ver het netbal verhaal tot nu toe.

netball-icon

Eerste Netbal-Training gehad…

Dag volgers,
Jullie kennen ons (Sander met G-Wielrennen, en ik met G-Zwemmen) al wel met onze sporten, maar ik probeer graag eens een andere sport.
Ja ik weet het, er is al eens een bericht verschenen over Netbal, maar toch heb ik met die sport nieuws te melden, en deel ik het graag hier op de G-SportSE.

Vandaag heb ik namelijk mijn eerste echte training gehad, met het team voor eventuele wedstrijden.
Het voelde super goed, het team is rustig maar toch spelen ze super goed. Bij een wedstrijd een paar weken geleden eindigde ze eerste in de hoogste categorië.

En nu hoor ik ook bij dat team. Het team was mij niet helemaal vreemd, want ik kende er al een paar van ziens.
Het voelde goed, en ik heb genoten.

swimming-small

Wordt je door prestaties gelukkig?

Beste sportieve volgers,

Zwemmen (of een andere sport die je graag doet) is belangrijk, en je moet er zeker voor gaan, maar is dit echt het enige wat je wilt? Altijd maar meer meer of beter en beter worden? Of doe je het ook voor de teamspirit en het gevoel? Op deze vraag geef ik graag mijn mening en geef er ineens een goed voorbeeld bij.

Jullie beginnen mij een beetje te kennen. Ik sport veel, en deel dat super graag met jullie. Het niveau dat ik zwem daar voel ik mij super gelukkig in.
Al komt dat niet altijd door goede resultaten, maar door het gevoel erbij. Het zwemteam, vind ik ook super belangrijk.
Het zwemteam? Ja het team.

Als er een wedstrijd gepland staat, zelf dan is er al een voorbeeld van teamspirit. Gaan we met heel het team? Ja, zeker weten, hoe we daar ook geraken, iedereen doet zijn best (zoals altijd in G-Sport). Dat geeft al een mooie boodschap aan je groep. 

Dan begint de wedstrijd, en zie je al je mede-zwemmers nog eens. Iedereen kent wel iemand van een ander team. Leuk om dan groepjes te zien van G-zwemmers die andere G-zwemmers aan het praten zijn.
Is dat dan niet het belangrijkste aan G-Sport? Elkaar helpen en steunen, en dat doet iedereen. Mooi toch?

Maar ik wijk af… Het ging erover of dat elke wedstrijd de prestaties belangrijk zijn? Ja zeker, zou ik zeggen, maar als ik dan zie hoe de zwemmers van andere categorieën het moeten doen met hun middelen, dan weet je ook dat prestaties niet het alles belangrijkste is.
Bijvoorbeeld, Wow, die jongen daar super goed, hij of zij kan heen en weer zwemmen in 30 seconden. Maar haalt die jongen uit zijn 30 seconden (heen en weer) meer uit dan iemand die met een begeleider samen moet zwemmen in 5 minuten (heen en weer)?
Nee, absoluut niet.
Voor mij is dit het echte voorbeeld van G-Sport: Iedereen doet wat hij kan, maar dan op zijn of haar mogelijkheden.