swimming-small

G-(Water)Sportdag te Lummen

Gegroet sportievelingen, vandaag had ik een toffe dag gehad, en dit verhaal wil ik graag delen met jullie. Want een watersportdag is echt wel iets voor mij.

Een paar weken geleden kregen ze in Apojo een uitnodiging voor leuke dag aan het Schulensmeer te Lummen. Toen ik het te horen kreeg was ik heel enthousiast en had er meteen zin in. Waarom zou ik deze nu niet meedoen. Geef mij een meer, toffe bewoners en drietand van begeleiding, en mijn dag kan niet meer stuk.

Hmm… misschien was dat toch niet alles wat ik nodig had. We zijn inmiddels begin september en dus de zomer loopt op zijn einde, wat dus wilt zeggen dat het weer ook moet meezitten. Even afwachten, en ja het was spannend. Als ik dinsdag aan het surfen was op internet op zoek naar mooi weer voor donderdag dan kreeg ik toch wel wat bang: onweer en veel regen… Maar niks was minder waar, de weergoden waren ons goedgezind en het leek erop dat ze daarboven het meer in Lummen ook vonden dat G-sporters een mooie dag mochten krijgen. Om maar te zeggen, het was prachtig weer, en dat geeft direct een feelgood gevoel bij ieder van ons.

Als gomotiveerde Apojanen (zo noem ik mijn mede bewoners van Apojo soms), kwamen we aan na een dik halfuurtje rijden bij het Schulensmeer, zoals gezegd dus in Lummen. Beetje vroeger als de andere voorzieningen, had voor ons een groot voordeel. Want we konden direct onze wedsuites aantrekken in de kelder. En waren dus ook snel bij hét punt waar we allemaal zo naar uitgekeken hadden… het meer, om daar een plank of een boot te kiezen.

Er stond vanalles klaar voor ons: kajaks, peddelborden (en zelfs een grote voor met zes man op te kunnen), rafting boot en nog wel kleine andere dingen. Om eerlijk te zijn, ik had wel wat keuzestress. Want je wilt toch veel met groep tegelijk doen, dus dan kwam dat groot peddelbord wel goed van pas. Zo gezegd zo gedaan, we namen het mee naar de kade om te gaan … surfen of peddelen… geen idee. Er was ook gedacht aan veiligheid… nee ik bedoel niet van Covid ofzo want we moesten nergens een mondmasker dragen, enkel wel in de kantine. Maar goed, ik had het natuurlijk over reddingsvest. Jullie kennen mij al langer dus jullie weten als er zo een evenement is, dat ook mijn camera’s meegingen. Die video vind je onder dit blogbericht.

Eenmaal op het meer, waren de andere (dus niet alleen ik) super content en dat merkte je al snel. We begonnen te spelen, en dat resulteerde in het spelletje ‘begeleiding-van-de-plank-krijgen’. Iedereen deed mee. Dan zag je pas hoe hard de Apojanen plezier hadden. Buiten dat leerde wel elkaar ook wat technische dingen. Alsook uitdagingen aangaan en grenzen verleggen. Daar bedoel ik mee dat Toon (sportbegeleider van Apojo) al snel zei “mannen probeer eens recht te staan op dat bord”. Wat voor vele van ons echt lastig was, ik kon het ook niet echt hoor. Maar gewoon de ‘vibe’ dat iedereen er voor elkaar is, en elkaar aanmoedigt. Achteraf gezien leek dit hard op de sfeer van onze avonturen tijdens de Special Olympics. Top momenten, zo leuk.

Na twee uur op het meer te zitten, kregen we toch wel honger. Toen klonk het nog wel in de groep “nog tien minuutjes please”, dat zegt genoeg. Maar ja de redders-ploeg bestond dan nog uit één man, dan wist je dat die andere redders ook waren gaan eten. Net voordat we doorgingen, nam ik nog snel een shot (videoshot he, wat denken jullie wel van mij hihihi). Het ging over een sticker op een kano die daar lag, er stond iets op voor G-Sport. En dát is nu net iets wat ik zoveel mogelijk wil promoten, dus dat kon ik niet laten liggen. Ik kwam uit het water, en die ene redder sprak de begeleiding aan “hij kunt wel goed zwemmen he”. Maar dus ik was ondertussen mijn camera gaan wegleggen, en dus hoorde ik dat niet. Een paar minuten later hoorde ik Lisa (ook een begeleidster van Apojo), zeggen wat voor zwemmer ik was, en daar verschoot hij wel van. Hij was heel geintreseerd, en dus vertelde ik hem over de Special Olympics en Paralympics. Het was mooi om te zien hoe hij het allemaal opnam. Soms als ik mijn verhaal doe, en zijn ze vooral verbaast en daar stopt het meestal, maar de redder stelde ook vragen over de organisaties en dergelijke. Echt een tof gesprek.

Maar goed, ik begon de vorige alinea met iets over eten. Dus ja, toen gingen we eten. Sandwiches met beleg in de kantine, met het prachtige Schulensmeer op de achtergrond. Gezellig en met net een leuke voormiddag gehad te hebben gingen we het in de namiddag wat rustiger aan doen. Althans dat was het idee. Onze Apojanen, zagen net naast onze tafel een beach volleybal veld, waar niemand was, dus het was al snel beslist, het volgende wat we gaan doen is dus dat. Met soms mooie rally’s en spectaculaire safes van sommige, was het eigenlijk veel intensiever dan op voorrand gedacht. Na deze toch wel heftige strijd, wouden we echt iets rustiger doen. Bijvoorbeeld om van een hoogte in een groot luchtkussen te springen. Waar ook sommige grenzen verlegd hebben. Nu dat ik het zo allemaal uitleg, lijkt dit op een aflevering van ‘Down the road’. Haha ja, eigenlijk voelde het voor ons hetzelfde dan voor die toppers bij Dieter Coppens.

Wat een dag… smijt er nog een toffe terugrit met luide muziek op, en je weet gewoon dat dit een zalige dag was. En daarmee is deze succes-dag afgesloten.

Tot snel,

Elias

img_4379.jpg

Hoge druk bij (Top-)sporters

Iedereen heeft het gezien die een beetje de Olympische Spelen in Tokyo volgt. Het moment van de Amerikaanse turnster Simone Biles die wereld verbaasden met haar nieuws over ‘mentale gezondheid’. Ik had wel al iets gepost op sociale media daarover, maar ik wil er toch meer over kwijt dan gewoon een foto te delen op Instagram. Want het lijkt voor ons een ‘ver-van-ons-bed-show’, maar ik zie dit vaker. Dan wel in G-Sport. En daar gaat onze website/blog over, dus vond ik het ook gepast om daarover een bericht te typen.
Mentale gezondheid. Het klinkt simpel, maar dat is het niet. Er komt redelijk veel bij kijken.

Na het lezen van een artikel op de site van VRT-NWS werd het wel al een beetje duidelijker wat de sport-psychologe vertelde. Daarbij viel op dat het niet enkel over Simone gaat, maar dat dit voorkomt bij meer topsporters. Ook Japanse atleten werden vermeld. Nu word het dus aangehaald dat het vaker voorkomt. Voor mij (en ik denk voor vele andere) is dit geen verrassing.

Wat houd het nu in?

Mentale gezondheid in sport, heeft voor mij alles te maken met druk en stress. Ik heb het dan over hoe ik het zie. In het geval van de Amerikaanse turnster leek het verder te gaan. Tuurlijk is het verschil tussen een Special Olympics atleet en een Olympische kampioen heel groot. Als heel de wereld jou op de voet volgt, en je komt heel vaak in de media, dan voel je druk. Ja druk, dat is een vies beestje. Elke dag presteren om de wereld te tonen wat je kan. En als je dan een mindere dag hebt, dan heeft iedereen het gezien, dat elke keer opnieuw, dat geeft veel druk.
Dan de stress….
Als je dat allemaal al hebt, dan krijg je stress. Op tv was te zien dat ze viel op een toestel, en dan was de maat vol voor Biles. Veel atleten zouden dat dan voelen, maar niemand durft het toegeven. Stress en druk heeft dan direct impact op de prestaties.

Simone Bales in Tokyo, op de Olympische spelen 2020

Maar hoe kan je die stress en druk wegnemen? Om eerlijk te zijn, ik denk niet dat je die zomaar kan wegnemen. Je zou denken het publiek in de stadia weglaten. Dat kan wel werken, maar dat geeft toch sfeer, en ook dan heb je eventueel familie of vrienden in het stadium zitten, dus dat kan ook wel rust geven. Al heb je dan ook veel andere (roepende) mensen. Dus daar ligt de oplossing ook niet (volgens mij).

Begeleiding dan?

Tegenwoordig heb je een heel team achter je. Dat gaat veel verder dan enkel fysieke coaches. De dag van vandaag heb je mentale coaching, en natuurlijk ook een grote medische staf. Is dit dan de oplossing? Hmmm, weet ik niet direct. Waarschijnlijk wel, maar dat is nog niet alles… het blijven mensen en geen robots, wat daarin heel belangrijk is.

Voor mij?

Ik heb in mijn sporten al van alles gezien, in dat thema. Maar toch het blijft schrikken als je iemand mentaal ziet ‘crashen’. De eerste keer dat ik het zag was op de Special Olympics in 2017 (mijn eerste Spelen). Toen we met het team bij de atletiekpiste stonden. Er was een meisje dat hard aan het wenen was, en dus het niet meer zag zitten om het te doen. Nu zullen jullie wel vragen, hoe komt Elias dat je wist dat dit met mentale gezondheid was? Wel, omdat dat de omroepers ervoor zeiden “gelieve even niet te roepen, ze heeft tijd nodig”. Het meisje is toen weggelopen uit de race. Toen dacht ik al “ocharme, dit moet een moment van hun zijn om te stralen en te genieten van hun prestaties”, maar dus prestatie kwam er niet. Jammer voor iemand die een mooie starttijd had.

Ik zag sinds dat jaar vaker, maar ik denk dat het ook meer opvalt als je weet wat het inhoud. De jaren erna waren er verschillende zwemmers, die op de startblok stonden en die er snel afgingen om dan naar een voor hun veilige plaats te gaan.

Zoals ik hierboven al aangaf, het komt overal voor, niet enkel in G-Sport maar dus ook in Topsport. Het is niet allemaal zo positief als het gebeurd, maar het komt vaker voor, en ik ben blij dat een top atleet als Simone Bales dit naar boven brengt en het dus ook bespreekbaar maakt. Ook dat is het vermelden waard.

Zo dat was het bericht. Ik hoop dat andere (G-)sporters hier wat aan hebben, want dit is een heel belangrijk punt in heel de wereld. Er is niks mis mee dat je dat eens voorhebt, maar probeer je dromen toch te bereiken, zolang je maar jezelf blijft, en het leuk blijft vinden, want daar draait het toch om in onze sport, niet?

Elias Hendrickx

Laat weten, wat jij vind in de reacties hieronder

Bron en foto’s: @vrtnws

logo

24 uren loop 2019

Dag Volgers,

Vandaag maken wij van Apojo mee waar de (meeste) studenten van Leuven al een paar weken of maanden naar uit hebben gekeken. Want het is de 24 uren loop. Dat is een sport evenement van vele studenten verenigingen, waar het (zoals de naam al zegt) 24 uur gelopen wordt tegen elkaar.

Mij mogen ook meedoen, als ‘Specials’. Dat is een heel goed concept, waarin vele verschillende voorzieningen of G-clubs samenwerken om ook dus de 24 uren vol te krijgen. Ze wisselen elkaar af.

G-SportSE, gaat mee met team Apojo en wij nemen de avond uren op zich, dat wilt voor ons zeggen van 20u tot 21u. Team Apojo doet dit al wel wat jaren mee, dit vooral met de bewoners die ook de Special Olympics meedoen. Zodat ze een extra training hebben.

Terug naar het evenement… Het is in Leuven aan het Sportkot, op een geasfalteerde ‘ring’ die ongeveer 300meter lang is. Wat er ook super leuk aan is, is dat er ook heel veel studenten je staan aan te moedigen. Naar ons (Specials), roepen ze dan heel hard “Komaan Specials”. Helemaal anders dan dat ze naar andere verenigingen roepen. Bijvoorbeeld naar de groep van Bio-Ingenieurs, roepen ze “Hoeveel staan de ‘patatten’…”. Toffe sfeer dus.

Maar goed. Het was nu tijd om er aan re beginnen… We kwamen aan bij onze stand of zeg maar tent. Eigenlijk is dat heel attent om zo een tent te zetten met stoeltjes en een tafel. Wat het voor ons veel aangenamer is, met rolstoelen enzo. Wij liepen van 20u30-21u30 afwisselend. Ons team was heel gemotiveerd, en had er duidelijk zin in, dat zagen we ook aan de tijden. Wij deden een rondje (van zoals al gezegd 500 meter) tussen de 1’34 en de 2’30. Wat natuurlijk anders is dan de andere ‘verenigingen’, maar wij hadden een ander doel, en hebben ons geamuseerd, dus wij zeer tevreden. Daarna nog een wafel en sportdrank gekregen, iedereen blij, en vol plezier terug naar Apojo.

Bedankt aan het hele team, het was een super leuk evenement, en (waarschijnlijk) tot volgend jaar!

Uw G-SportSE verslagever,

Elias

logo

Elias ontdekt waterskiën

Dag volgers,
G-SportSE gaat vaak over dezelfde onderwerpen. Bij Sander is dat vooral wielrennen, en bij Elias is het zwemmen en Special Olympics. Toch wilden wij graag met G-SportSE ook andere sporten leren kennen, zodat onze volgers ook beetje een idee krijgen wat er allemaal van sporten bestaat. Vandaag gaan we het hebben over “Waterskiën”. Een sport wat mij ook aanspreekt, want het is heeft ook te maken met water en zwemmen.

Mijn verhaal en ervaring met waterskiën begon al een hele tijd geleden. Namelijk in 2003, op een vakantie in Italië bij het Garda meer, daar was ik met ons gezin op vakantie. We kwamen daar mensen tegen die we kende van ons dorp, en die gingen vaker naar het Garda meer om daar dan deze sport uit te oefenen. Ze deden dat met een boot, en daar dus een koord aan, om zo over het meer te ‘skiën’. Na een paar keer te kijken, wou ik als kind het toch zelf eens proberen, ik kon mezelf niet inhouden.

Waterskiën is niet zo simpel als het lijkt, het gaat toch vooral om kracht. In het Garda meer was ik te jong en niet zo krachtig om dat koord vast te kunnen houden. Dat moet je echt gewoon zijn. Verder is het ook heel technisch, waardoor je toch redelijk rap in het water ligt. En dan is maar één oplossing en dat is laten vallen, en zwemmen naar de kant (bij die vakantie was het dus zwemmen naar de boot). Daar in Italië, heb ik dus niet echt kunnen rechtstaan, maar toch had ik er veel plezier aan. Toen dacht ik al dat ik ooit nog eens zou willen proberen. Nooit meer aan gedacht, tot vorig weekend…

Terug naar vorig weekend. We waren naar Center Parcs geweest, en daar hebben we ons heel hard geamuseerd. Het hoogte punt van het weekend was het waterskiën. Iets wat de meeste van ons nog nooit gedaan hadden. We kregen eerst een uitleg over wat en hoe. We deden dit op het meer van het domein, en aan een zip-ride, dus niet met een boot. Al waren we door een kleine vertraging te laat voor de volledige uitleg. Maar omdat niet iedereen tegelijk kon skiën, had de instructeur nog even de tijd om het nog eens uit te leggen.

En daarna was het zo ver. We deden onze ski’s aan, en gingen naar het ‘lanceer-platform’. Het was voor ieder van ons wel echt spannend. Gelukkig gingen we niet als eerst, en dus konden we wat zien wat de andere deden. Goed, dus wij kijken, maar die eerste vielen direct in het water. Niet echt hoopgevend. Maar ja, we gaan het ook nu niet laten schieten, want de kans om te waterskiën dat gaat ons niet veel voordoen. Ignace, Hanna, Hannes, Ine en ik, gaven ons niet gewonnen. Die eerste drie, daar ging het nog goed (in het begin toch), maar voor Ine en mij, was het toch niet zo simpel. Daarbij komend dat ik nog steeds een lies- en schouderblessure heb, dus ik moest oppassen. En we gaven ons (Ine en ik) in een paar keer al gewonnen, al gingen de andere gewoon lekker door en tof dat ze het vonden. Ronde na ronde, gingen ze door, de fun zat er dik in.

Video volgt spoedig.

Zo dat was het.
Sportieve groetjes Elias

netball-icon

Netbal, de wedstrijden volgen…

Dag beste sportievelingen,

Het netbal-seizoen, is op volle kracht. Voor mij nog steeds even wennen aan een spel, dat ik nog niet veel had gedaan (lees de andere berichten over Netbal). Toch ligt het mij wel goed. Het team heeft mij ook al snel in de groep aanvaard, en ik speel ook graag samen met hun. Weer; het maakt niet uit hoe sterk, snel of slim je ook bent, iedereen verdiend zijn kans in het team. Iets wat ze voor mij ook gedaan hebben.

Ik wijk af, het gaat natuurlijk over de wedstrijden….
Het begon bij een thuis-wedstrijd tegen Lummen. Nog een belangrijk detail, onze thuis matchen worden niet in onze voorziening maar ergens dicht in de buurt. Maar goed de wedstrijd ging goed. We stonden er met een leuke sfeer, maar ook met een sterk team.
De eerste set was nog wat zoeken, en we hadden wat last met redelijk wat sterkte tegenstand. Toch wonnen we de eerste set.
Bij set twee, hadden we veel goede gedachtes, en vooral vertrouwen in al onze teamleden, het pakken van de ballen ging goed, en dan de smashers die het konden afmaken.

Dat was de wedstrijd van 26 november…

Deze week hadden we weer een wedstrijd, en niet een van de minste. Want we moesten tegen Wijchmaal, dat is volgens vele mensen de moeilijkste ploeg van de hele competitie…
Toch gingen we met een goed gevoel in het busje richting  de sportzaal van Eksel (ergens dicht in de buurt van Wijchmaal). Voor mij was het de eerste keer dat we daar naartoe gingen. Het is ook meteen de verste verplaatsing die me moeten maken dit jaar. Alle andere ploegen (of beter gezegd, andere voorzieningen), zijn dichter bij huis.
Eenmaal binnen, zag ik meteen een oude bekende terug. Het was Tom van de Special Olympics, hij zit bij mij in de categorie bij Triatlon. En natuurlijk weer helemaal Tom, door de harde en nogal uitbundige omgang… Hij  is ook weer goed aan het trainen voor de Special Olympics in Sint-Niklaas. 

Maar goed de wedstrijd zelf…
We wisten dat het moeilijk ging worden, maar onze moraal was toch redelijk goed. De coach stelde ons gerust, en dat we moeten gaan voor elk punt.
Zo gezegd zo gedaan. De eerste set was heel goed opgaand, van beide kanten. Alleen merkten we op, dat bij elk punt dat zij verloren, dat ze meer en meer gefrustreerd waren. Goed voor ons, al was het best wel spannende set.
Na de eerste set zei onze coach,  dat we meer de bal moesten rondspelen. Dat de andere ook hun kans moesten hebben om punten te kunnen scoren…

De 2de set was in het begin ook nog redelijk spannend, maar we hadden al snel door, dat Wijchmaal toch meer stress had. We bleven gaan voor elke punt. Als team stonden we redelijk goed, al hadden zij meer krachtigere en grotere jongens.
Na een dik half uurtje spelen in de 2de set, kwam het laatste punt nog voor ons.
Wedstrijd gewonnen…

Zo dit was het verslag van beide wedstrijden netbal van mij van het jaar. In januari gaan we er terug tegen aan. Al blijven we natuurlijk trainen.

Tot de volgende netbal-post..
Elias

netball-icon

Netbal: eerste wedstrijd

Het is weer al even geleden dat jullie nog iets hoorde van ons, maar dat wilt niet zeggen, dat we dit project zijn vergeten. In tegendeel zelfs, het is allemaal goed zijn gangetje aan het gaan.
Het weer begint te veranderen, maar dit houd ons niet tegen om veel te sporten en onze doelen te halen (of er toch naar streven). Zoals echte sporters, weer of wind.
Met dit bericht, laten we onze stand van sportieve zaken weten. En ja, dat is al redelijk wat…

Netbal:

Nogmaals, dit gaat niet boven mijn zwemmen. Ik doe netbal voor het plezier, zwemmen blijft mijn hoofddoel.

In eerdere berichten heb ik al eens soms een bericht geschreven rond mijn netbal-avontuur. Jullie weten nu al hoe het begonnen is, maar het was er een tijdje stil rond. Ik heb elke week training, en dat liep redelijk goed. Eigenlijk begon ik het eigenlijk wel leuker te vinden. Jullie weten dat team spirit ook belangrijk is voor mij, en hier ook dus bij netbal. De jongens en meisjes vallen heel goed mee. Je staat daar echt als team.

Je wilt natuurlijk buiten alleen trainen ook wedstrijden doen. Maar voordat je wedstrijden kan doen, moet je natuurlijk ook wel je plaats hebben in het team, en ik had daar eerst wat bang van, want je wilt natuurlijk niet zomaar iemand zijn plaats in het team afpakken.
Het idee was voor mij om er bij te komen als het nodig was. En dat was het geval bij de eerste wedstrijd van het seizoen. Onze eerste wedstrijd stond gepland tegen Heusden (al werd deze gespeeld in Lummen).
Voor mij was dit mijn eerste wedstrijd met die groep. Ik had al eerder een wedstrijd gespeeld met een andere groep, maar deze nieuwe groep speelt competitie.

Ze hebben bij hun netballen twee soorten competitie. In het begin van het seizoen spelen ze volgens de competitie regels en dan na het seizoen spelen ze volgens Special Olympics regels. Er zijn wat verschillen in regels, omdat die van competitie zelf gemaakt zijn onder de ploegen, die van de Special Olympics zijn globaal geschreven.

De eerste wedstrijd was dus voor competitie, en wat kwamen we daar fier aan. We hadden niet enkel onze fysiek mee, maar ook het mentale. We wonnen ook de wedstrijd, en gingen met een goed gevoel naar huis.

Wat ik ook super vind is dat we de training erna ook meteen onze opmerkingen en eventuele minpuntjes konden bespreken. En die waren er, maar ook kregen we de complimenten van de coach.
Ik was zo trots op mijn team.
De volgende wedstrijd staat gepland ergens binnen twee weken.

Tot zo ver het netbal verhaal tot nu toe.

netball-icon

Eerste Netbal-Training gehad…

Dag volgers,
Jullie kennen ons (Sander met G-Wielrennen, en ik met G-Zwemmen) al wel met onze sporten, maar ik probeer graag eens een andere sport.
Ja ik weet het, er is al eens een bericht verschenen over Netbal, maar toch heb ik met die sport nieuws te melden, en deel ik het graag hier op de G-SportSE.

Vandaag heb ik namelijk mijn eerste echte training gehad, met het team voor eventuele wedstrijden.
Het voelde super goed, het team is rustig maar toch spelen ze super goed. Bij een wedstrijd een paar weken geleden eindigde ze eerste in de hoogste categorië.

En nu hoor ik ook bij dat team. Het team was mij niet helemaal vreemd, want ik kende er al een paar van ziens.
Het voelde goed, en ik heb genoten.

swimming-small

Wordt je door prestaties gelukkig?

Beste sportieve volgers,

Zwemmen (of een andere sport die je graag doet) is belangrijk, en je moet er zeker voor gaan, maar is dit echt het enige wat je wilt? Altijd maar meer meer of beter en beter worden? Of doe je het ook voor de teamspirit en het gevoel? Op deze vraag geef ik graag mijn mening en geef er ineens een goed voorbeeld bij.

Jullie beginnen mij een beetje te kennen. Ik sport veel, en deel dat super graag met jullie. Het niveau dat ik zwem daar voel ik mij super gelukkig in.
Al komt dat niet altijd door goede resultaten, maar door het gevoel erbij. Het zwemteam, vind ik ook super belangrijk.
Het zwemteam? Ja het team.

Als er een wedstrijd gepland staat, zelf dan is er al een voorbeeld van teamspirit. Gaan we met heel het team? Ja, zeker weten, hoe we daar ook geraken, iedereen doet zijn best (zoals altijd in G-Sport). Dat geeft al een mooie boodschap aan je groep. 

Dan begint de wedstrijd, en zie je al je mede-zwemmers nog eens. Iedereen kent wel iemand van een ander team. Leuk om dan groepjes te zien van G-zwemmers die andere G-zwemmers aan het praten zijn.
Is dat dan niet het belangrijkste aan G-Sport? Elkaar helpen en steunen, en dat doet iedereen. Mooi toch?

Maar ik wijk af… Het ging erover of dat elke wedstrijd de prestaties belangrijk zijn? Ja zeker, zou ik zeggen, maar als ik dan zie hoe de zwemmers van andere categorieën het moeten doen met hun middelen, dan weet je ook dat prestaties niet het alles belangrijkste is.
Bijvoorbeeld, Wow, die jongen daar super goed, hij of zij kan heen en weer zwemmen in 30 seconden. Maar haalt die jongen uit zijn 30 seconden (heen en weer) meer uit dan iemand die met een begeleider samen moet zwemmen in 5 minuten (heen en weer)?
Nee, absoluut niet.
Voor mij is dit het echte voorbeeld van G-Sport: Iedereen doet wat hij kan, maar dan op zijn of haar mogelijkheden.