Special Olympics Nationale Spelen 2026: Het hele verhaal

Nu net een dikke week terug van de ‘Specials’, en had jullie het volledige verhaal beloofd van de Special Olympics Belgium Nationale Spelen 2026, die doorgingen in de Hoge Vene. Er valt veel te vertellen, maar voor de eerste beelden en foto’s verwijs ik jullie graag door naar mijn socials of die van Special olympics zelf.

Het gevoel vooraf

Laten we bij het begin beginnen, de voorbereiding. Mensen die mij beter kennen, weten dat ik het voorbije jaar wel enkele (stomme) blessures heb gehad. Ondanks dat, heb ik (vooral dankzij Nina) toch wel goed kunnen trainen. Ook moet ik zeggen dat we in Apojo (de voorziening waar ik woon) alle mogelijke middelen heeft om elke atleet van ons team goed voor te bereiden. Denk dan aan goede fietsen, samenwerking met Stad Aarschot en dergelijke.
Alles bij elkaar heb ik dus wel best goed kunnen trainen, al zat ik wel met een dubbel gevoel. Langs de ene kant voelde ik mij fysiek minder sterk dan vorig jaar, maar voelde wel dat ik meer ervaring had en dit vooral in het fietsen maar ook door de loopwedstrijden van afgelopen maanden…

Welle weg

Woensdag 13 mei, de dag waar hét event van het jaar begon. De dag begon vroeg en had ook best wel wat stress. “Mag wel hoor, dat is normaal” hoorde ik vaak die ochtend. Allemaal samen wachten, en vooral ook met vele nieuwsgierige bewoners. De sfeer was toen goed, vele waren zenuwachtig maar wel heel veel zin in. Deed super veel deugd dat vele er stonden voor ons allemaal succes te wensen.
Het was een lange rit, en Inge en ik hadden nog een best drukke dag. Maar eerst nog de torch run doen.

Geen klassieke Torch run

Elk jaar op de dag voordat de spelen beginnen, hebben we een openingceremonie maar veel belangrijker is de torch run voor vele clubs.
Wat is de torch run? Wel eigenlijk zegt de naam het eigenlijk, lopen met een vlam. Een echte traditie op verschillende spelen (olympische, paralympische,…). Apojo doet er elk jaar mee mee. Dit keer was het wel wat anders dan andere jaren. Normaal is het run onderverdeeld in verschillende etappes. Nu waren het rondjes in Malmedy waarvan elke ronde ongeveer twee kilometer was. Had toen vele vrienden terug kunnen zien, was echt super leuk. Ook het publiek langs de wegen waren super leuk. Echt een moment van ons te tonen aan de ‘locals’.

De rest van woensdag

Zelf had ik nog andere afspraken die namiddag. Namelijk met begeleidster Inge naar de sponsor summit voor sponsors en partners van SOB. Vond dat wel heel spannend, maar Inge was zenuwachtiger. De bedoeling van die lezing was voor ons een beeld te geven over sporten in een voorziening en dat dan tonen aan beleidsmakers binnen en rond special olympics. Echt een mooie kans. We hadden ook echt veel geleerd van andere sprekers. Leuk detail was, dat elke spreker werd aangekondigd door een Atleet ambassadeur.

Na die lezing, was het bijna tijd voor de openingsceremoni. Maar meer daarover verwijs ik je graag door naar de socials van SOB, want die hebben mooie beelden gemaakt van dit pracht stuk van creativiteit en techniek. Wel hadden we ervoor de kans om prinses Astrid te begeleiden naar de VIP tribune. Elk jaar komt er iemand van de koninklijke familie, dit jaar dus prinses Astrid.

De spelen konden beginnen… (donderdag)

Gelukkig kon ik na die openingsceremoni relatief snel naar mijn bedje. En dat was ook echt wel nodig, want het ging nog zwaar worden.
Toen was het donderdag, de officiële eerste dag van de nationale spelen. Voor vele een dag waar ze heel hard naar uit hadden gekeken. Alle sport sites liepen stilletjes aan vol, en voor mij was het naar het Duitstalig gedeelte van Belgie voor ons eerste onderdeel van de triatlon, namelijk het zwemmen. Even eerst voor de mensen die niet weten hoe dat werkt op nationale spelen van Belgie. Triatlon wordt gedaan met dezelfde disciplines als anders, maar dan wel op drie dagen. Dus donderdag het zwemmen, vrijdag fietsen en dan zaterdag lopen. De afstanden zijn, 250m zwemmen in een zwembad, 10km fietsen en dan die zaterdag op dag drie 3km lopen. Op zich vallen de afstanden mee, maar het blijft wel echt vaak heel spannend tot het laatste moment.

Terug naar donderdag, waar we moesten gaan zwemmen voor onze triatlon. Dus zoals gezegd 250m zwemmen en dat was in een 25m bad, dus tien lengtes. Voor mij was dat het onderdeel waar ik mij heel comfortabel voel, en er ook gerust in was, wat ik niet kon zeggen over de andere, want die waren best gespannen…
Maar ze hebben het allemaal super goed gedaan. Iedereen had nu zijn of haar eerste totaaltijd. Dit was ook het moment om de andere in onze reeksen te leren kennen, en eigenlijk kijk ik daar elk jaar ook wel hard naar uit…

Avond programma’s

De specials zijn meer dan sporten alleen, we leven ook vier dagen heel intensief samen. We verblijven ergens extern en zijn vaak ook veel samen. Al was dat dit jaar wel wat anders. Want we sliepen op een domein met verschillende huisjes, en enkele sporters met begeleid(st)er per huisje. Ik sliep met de enkele triatleten en dan coach Toon. En dan zeker met Branko op de kamer was het heel leuk. Hij doet de hele week alles met mij. Dus niet enkel het huisje of kamer delen, maar ook onze triatlon in dezelfde reeks.

Vrijdag voormiddag

Vrijdag was het fiets dag, en daar had ik wel bang van. Vorige jaren had ik daar veel tijd mee verloren, plus ik voelde mij fysiek minder, maar heb wel ‘leren’ schakelen het voorbije jaar. Dus hopelijk kwam het wel goed.
Bon, het fietsen was pas voor 16u30 dus had nog wel tijd voor andere dingen te doen ervoor. Dit jaar had ik veel steun van familie en die waren er zo goed als heel de tijd bij ons om ons aan te moedigen. Die vrijdag voormiddag heb dan ook wat tijd gemaakt voor hun. Was super leuk, en dan nog wat filmpjes gemaakt voor de socials van Special Olympics. Ook die middag ben ik langs geweest bij ‘Radio Special FM’, een locale radio zender in het olympisch dorp op de spelen. Deze keer wou ik Apojo er ook mee in betrekken dus ben met collega triatleet Wesley daar naartoe geweest. Heel intressant, en we vroegen het plaatje aan “swimming in de pool van de Radio’s’, omdat we de dag ervoor ons zwemonderdeel hadden.

Fietsen! Spannend…

Na een familie momentje en wat filmpjes te hebben gemaakt, was het tijd om naar het militair domein van Elsenborn te gaan waar het fietsen en trouwens ook het lopen van de triatlon plaats vond. De voorbije jaren was het ook zo dat de andere fiets nummers ook daar waren bij de triatlon. Veel gemakkelijker voor de organisatie, en ook leuk voor ons om toch nog iets anders te hebben daar. Ow ja, ook de judo was daar, al hadden die maar twee dagen competitie, dus die waren zaterdag ook al weg.

Terug naar het fiets onderdeel. Zoals al gezegd was dat pas in de late namiddag. Na een korte parcours verkenning, was het tijd voor de vrouwen om te starten. Vooral uitkijken naar onze atleten van Apojo, maar ook naar Mieke die ongeveer hetzelfde aan het doen is als ik, bedoel dan buiten special olympics ook triatlons doet. Zij gaat binnenkort zelfs naar nederland voor daar op hun nationale spelen te gaan sporten.

Na toch wel spannende races van de dames was het aan de mannen. Gelukkig verliep alles goed met de andere, want zeker na de val van Wesley vorig jaar was het toch oppassen. Ook deze heren deden het geweldig. Ondertussen was ik best zenuwachtig aan het worden. Zo echt wachten tot laatste, en dan al die races al gezien te hebben. Maar vooral, hoe doen de andere van onze reeks het, want hier verloor ik veel seconden of zelfs minuten tegenover de rest.

Toen was het aan ons, aan Branko en mij. Het was echt pompen, maar toen de coach zei “Elias, ge zijt de race van uw leven aan het rijden”, dan vind je je tweede adem, en zo haalde ik de 3de plek, na Branko. Dus al bij al ging het goed. Maar we kregen toch een beter beeld van de concurrentie. Zij hebben echt alles gegeven, en ik lag in het gras met hartslag boven de 195… echt afgezien maar het was echt wel nodig om zo weinig mogelijk tijd te verliezen. Alles hing dus af van het laatste onderdeel van de triatlon het lopen dus de dag erna.

Alles of niks? Respect voor iedereen

Als we van het fietsen terugkwamen in ons verblijf, was het super stil. Het fietsen bij ons, en de andere sporters met team Apojo heeft er dik in gehakt. Allemaal super moe, maar we moesten nog één dag doorgaan. Klinkt heel heftig, maar toch was er ook veel focus te bespeuren. Vooral voor de triatleten was het een beetje rekenen met de tijden. Al was dat wel lastig omdat het allemaal nog niet online stond. De opdracht was duidelijk, HARD LOPEN. Makkelijker gezegd dan gedaan, want vorig jaar hadden zowel Branko als ik ons mispakt aan die lopers. Vorig jaar waren wel enkele nieuwe atleten in onze categorie, en die vielen echt op bij het lopen, al konden ze ook heel goed fietsen. Mega spannend dus die zaterdag middag.
In de bus was de spanning echt te voelen. Eenmaal terug aangekomen op het militair domein van Elsenborn waren we in focus mode. Toon ging met de andere een parcours verkenning doen, maar ik moest nog wat beelden maken voor de communicatie dienst en dan op zoek gaan naar een mede ambassadeur voor iets samen te doen. Als ik daarvan terug was, starte de dames al voor hun drie kilometer lopen. Iedereen van de triatlon was daar al, de spanning was duidelijk voelbaar. We wisten elkaars tijden van de voorbije dagen niet, dus we moesten alles geven op die laatste kilometers lopen.

Toen was het zover, de mannen begonnen aan hun drie kilometer lopen op echt een lastig parcours. Helling in het bos en dan afdaling op beton. Super zwaar, maar wel echt een uitdaging. Daarna was het aan ons. We gingen er volledig voor. Na nog één ronde te gaan, zat Branko voor mij, en toen kwam de laatste helling. Toon riep naar mij “Elias, effe nog alles geven, en dan is het goud van jou”. Ik dacht toen aan veel dingen, maar vooral de kracht die je dan krijgt is onbeschrijfelijk, gewoon gaan dan…. En ja hoor, ik finishte als derde net zoals bij het fietsen. Die eerste lopers hebben het echt fantastisch gedaan, en enkele waren nog veel jonger als wij.

Medailles

Na het lopen, was het enkele uurtjes wachten tot we het verdict kregen. Twee lastige uren, vol spanning, stress en onwetendheid. Iedereen was echt exited, en na dik drie uur was het dan de uitreiking. In de zaal waar de judo doorging de voorbije dagen, en de sfeer daar was onbeschrijfelijk. Zelfs met een mexican wave en al.
De reeksen gingen vlot vooruit, maar toch met veel respect. Want sommige mensen waren er nog niet, en dan hadden ze de volgende gedaan, maar wel daarna terug voor degene die er nog niet waren. Zodat iedereen zijn kans kreeg om persoonlijk zijn medaille te krijgen. Dit werd ook gedaan door de militaire, wat het nog unieker maakten.

Onze reeks (die van Branko en mij), was de laatste, en die was super spannend maar wel met een verdict. Branko kreeg de 4de plaats, Siebe tweede, dat was één van die jonge gasten die het echt goed had gedaan, en het goud was voor mij.
Wat een ontlading, was super blij, maar vooral ook trots op iedereen. Wat een week was het ook voor ons.

Slot

Wat een week was het toch, veel dingen gedaan, super hard gesport, en dan nog eens veel werk gedaan voor de socials voor Special Olympics zelf. Ik was volledig leeg na de week, en zal nog wel even duren om alles te beseffen. Top week gehad, en ik zou het direct opnieuw doen.

Dikke merci aan de organisatie, mijn familie, heel team apojo, maar dan vooral de begeleiding van apojo, en alles mede sporters. En dan mag ik het hele communicatie team en de ambassadeurs niet vergeten.
Merci voor alles, en tot volgend jaar!